Van wandelaar tot pelgrim
'Wandelen is jezelf ruimte geven om aangeraakt te worden', zo beschrijft emeritus pastor Limbeek zijn wandelervaringen van de afgelopen jaren. Lees hier zijn verhaal.
Er wordt veel gewandeld. Het blijkt dat wandelen niet alleen goed is voor het lichaam maar ook voor de geest. Denk maar aan het wekelijkse televisieprogramma 'De wandeling'. En hoeveel mensen wandelen niet naar Santiago de Compostella of lopen het Pieterspad.
Dat wandelen en geloven elkaar kunnen versterken en dat een geloofsgesprek al wandelend een meerwaarde heeft, blijkt uit het boekje dat pas is uitgekomen en aan de bisschop van Groningen-Leeuwarden mgr. De Korte is gepresenteerd: Warmlopen voor je geloof. Het kan als een handleiding dienen om het geloofsgesprek te stimuleren en de moeilijkheden te overwinnen, die we soms ondervinden om het geloof ter sprake te brengen. Al wandelend gaat dat gemakkelijker Je komt meer tot een dialoog, een luisteren naar elkaars geloofsbeleving.
Zelf heb ik de afgelopen tijd ook nogal eens gewandeld. Nu ik meer tijd heb, heb ik enkele wandelvakanties gemaakt. De eerste ging naar Macedonië, preciezer gezegd naar Oost-Macedonië. Dit is nog een primitieve streek vol ongerepte natuur. Het was af en toe flink klauteren, zoals naar het Orthodoxe klooster boven op een berg. Er woont daar een monnik, een jonge afgestudeerde econoom, die zich tot doel heeft gesteld dit historische klooster voor de toekomst te behouden. Je merkt overal dat het orthodoxe geloof na een lange periode van onderdrukking aan een herleving bezig is. Deze reis was georganiseerd door het dagblad Trouw en omdat de deelnemers bijna allemaal trouwlezers waren had ze een hoog oecumenisch gehalte. Er werd veel over het geloof gesproken, waaraan ook de ontmoeting met de Orthodoxe kerk bijdroeg. De reisleiding van de SNP kwam dan weer uit de milieuhoek, wat de oecumene compleet maakte!
De laatste tochten die ik gemaakt heb waren in het kader van 'de Wandelmaat'. Enkele mensen hebben mij gevraagd daar wat meer over te vertellen. De Wandelmaat is een vereniging opgericht door pelgrim Henricus. Dat is niet ondergetekende, maar een mijnheer uit Friesland, die in de 90-er jaren op weg was naar Santiago, maar door omstandigheden deze voettocht niet kon voltooien. Teruggekomen in Friesland bleef het toch kriebelen en begon hij wandelingen te maken langs oude Friese en Groningse kerkjes. Na verloop van tijd sloten zich meer mensen bij hem aan. Hij noemde de wandelingen vredeswandelingen. Soms waren het wandelingen van meerdere dagen en sliepen ze in deze kerkjes, die vaak niet meer in gebruik zijn.
Door zijn contact met kloosters ontstond bij hem het idee om het wandelen te verbinden met het bezoek aan kloosters. Daaruit is de Wandelmaat ontstaan. Het is die combinatie van kloosters en wandelingen die de Wandelmaat zo uniek maakt. Je wandelt in de omgeving van een abdij en tegelijk neem je deel aan het Getijdengebed in het klooster en er is ook altijd een gesprek met een van de kloosterlingen, waar het eigene van het kloosterleven en de kloosterroeping ter sprake komt. Een boeiend samenspel van stilte, verwondering en ontmoeting. Zo wordt je bijna ongemerkt van wandelaar meer een pelgrim. In elk programma is ook altijd een stilte-wandeling opgenomen. 's Morgens in alle vroegte nog voor de Lauden, het morgengebed, trek je er op uit. Dat is een heel bijzondere en ook spirituele ervaring, zoals de wandelaars naar abdij Sion die ook kennen. Alleen hier staat het in de context van een meerdaags verblijf op een plek, ver van je dagelijkse beslommeringen.
De laatste wandeling heb ik begin mei gemaakt in de Belgische Ardennen. We verbleven met een groep van zeven personen in een abdij van Benedictinessen. Wonderlijk hoe snel je van vreemden vertrouwden wordt. In de omgeving zijn nog twee andere abdijen: De bekende abdij van de benedictijnen van Maredsous en nog een Benedictinessenklooster. Je zag de hoge torens van die neogothische gebouwen overal boven de heuvels uitsteken, zodat ze als oriëntatiepunten fungeerden. We hebben ze op onze tochten ook bezocht, maar gingen graag terug naar het gastenverblijf van onze eigen abdij in het aardige kasteel dicht bij het plaatsje Ermeton. We namen zoveel mogelijk deel aan de liturgie, wat op verschillende reisgenoten, die vaak weinig band meer hadden met kerk en geloof, grote indruk maakte. Voor mij was het tegelijk een soort retraite, dit jaar wegens de reorganisatie van het bisdom niet meer door het dekenaat georganiseerd. De wandeling duurde vijf dagen, maar er zijn ook wandelingen van drie dagen, een lang weekend of vier dagen. Het hele jaarprogramma is te vinden op www.de Wandelmaat.nl, waar je je ook kunt inschrijven. Voor het najaar heb ik al weer een wandeling geboekt in de omgeving van Brugge! Ik eindig met een gedachte uit een boekje dat de Wandelmaat aan de deelnemers ter beschikking stelt: Gastvrijheid bij kloosters is meer dan het krijgen van onderdak. Het is jezelf ruimte geven om aangeraakt te worden, zowel bij het wandelen als door het kloosterleven.
Henk Limbeek, em.pr.