Wat is De Wandelmaat?

De rode draad

De Wandelmaat is ontstaan naar aanleiding van een afgebroken voetpelgrimage naar Compostela. In augustus 1994 ging Henk Woelders alleen op weg. Hij wilde op 1 februari 1995 aankomen in Compostela om er zijn 50e verjaardag te vieren. Maar halverwege november brak de tocht af. Uit deze ogenschijnlijke mislukking werd de pelgrimswandeling in eigen omgeving geboren. De rode draad is natuurlijk dat de mens onderweg is, maar vooral dat er bij tegenslagen altijd een nieuwe weg zichtbaar wordt.

Onthaasten en stilte
Op kloosterwandelingen in binnen- en buitenland.

"Als je een keer begonnen bent met God te wandelen,
ja, dan wandel je maar door,
het hele leven is dan één uit wandelen gaan."
(Etty Hillesum)

'De ware pelgrim is iemand die zijn of haar innerlijke stem volgt naar de waarheid. Hoewel ieder individu een eigen persoonlijk pad heeft, vereist het volgen van dit pad altijd een volkomen overgave aan de innerlijke ontdekkingsreis.'
(Lama Anagarika Govinda)
Terug naar boven

De pelgrim

Een pelgrim is iemand die leeft met het besef dat alles wat hij kent en bezit, hem gegeven is. Terwijl iedere pelgrim zijn eigen weg gaat, komt hij op zijn pad steeds weer mensen tegen waar hij voor kortere of langere tijd mee optrekt. Met hen deelt hij zijn liefde en van hen ontvangt hij liefde. Door zichzelf te zijn kan een pelgrim een vredestichter zijn, iemand die verbroedert en anderen tot steun en voorbeeld is. In wezen zijn alle mensen pelgrims.

"Ga nu maar, vlieg jij maar uit.
De weg ligt voor je open
En wie een weg van vrede gaat,
Zal nooit verloren lopen."
(ontvangen tijdens vredeswandeling)
Terug naar boven

Pelgrim Henricus

Voor mij is het een wonder dat ik pelgrim ben geworden. Toen ik mijn baan, gezin en huis verloor, besefte ik dat ik al die tijd in een wereld had geleefd die helemaal niet bij mij paste. In een klooster leerde ik mijzelf te zijn. Ik las er pelgrimsverhalen en werd erdoor gegrepen. In 1994 maakte ik zelf mijn eerste pelgrimstocht richting Santiago de Compostela; de tocht werd een omslagpunt in mijn leven. Juist omdat ik Compostela niet haalde ontdekte ik mijn roeping. Ik noem mij Pelgrim Henricus, twee woorden die mij zeggen herinner je hoe het toen was en blijf trouw aan de opdracht. Pelgrim herinnert mij aan mijn voettocht. Henricus is de naam die ik in het klooster ontving bij het uitspreken van de pelgrimszegen. Pelgrim Henricus wil zeggen: herinnering en opdracht.

Thuisgekomen ontstond de behoefte om over mijn tocht en de beweegredenen erachter te gaan vertellen. Zo is in 1996 "De Wandelmaat, bureau voor kleinschalige pelgrimswandelingen" ontstaan. Sinds die tijd begeleid ik groepjes mensen die met mij op willen lopen en mijn ervaringen willen delen. Bijna dagelijks ben ik onderweg en zoek ik de verbinding met mensen. Want alleen verbondenheid kan leiden tot ware vrede.

"'De eeuwige zij voor je om je de goede weg te wijzen.
De eeuwige zij naast je om je in de armen te sluiten en je te beschermen
De eeuwige zij achter je om je te bewaren voor valsheid.
De eeuwige zij in je om je op te vangen als je valt.
De eeuwige zij om je heen om je te verdedigen.
De eeuwige zij boven je om je te zegenen.
Zo zegene je de algoede God."
(Petra Renes, naar St. Patrick, patroonheilige van Ierland)
Terug naar boven

De Wandelingen

Met respect voor het landschap en het spirituele erfgoed, gaan we op weg. Lopend ontmoeten we mensen aan die weg en maken dankbaar gebruik van hun gastvrijheid. Doordat wandelen je weer in contact kan brengen met je innerlijk ritme, kun je gaandeweg je eigen maat vinden. En ook door tijdens het lopen om te zien naar de ander, leer je jezelf kennen zoals je werkelijk bent. Samen optrekkend ontstaat er een bedding, waardoor mensen ontvankelijk worden voor wat er in hen leeft en waarin zij hun bevindingen kunnen delen met reisgenoten.

Soms zal de gids vragen een uur in stilte te wandelen. Of dat gebeurt hangt af van de omstandigheden. Stilte en spreken wisselen elkaar af en vullen elkaar aan. Een gesprek buiten is zo anders dan in een afgesloten ruimte. De gerichtheid op elkaar is minder en de wind neemt je woorden mee nadat ze zijn uitgesproken. Een gesprek wordt daardoor onderdeel van het landschap en van de fysieke en geestelijke beleving tijdens de tocht. De ervaring heeft geleerd, dat de stilte gaandeweg meer centraal komt te staan; gesprekken ontstaan vanuit stilte en keren er weer naar terug.

De kloosterwandeling
Pas vanaf het jaar 2000 gebruik ik de term ‘kloosterwandeling’. Wonderlijk, want ik had het idee om op pelgrimstocht te gaan gekregen in het klooster. Maar op mijn tweede pelgrimstocht van tien dagen, van klooster Wittem naar klooster Chevetogne via Banneux en Beauraing, kreeg ik een ingeving. Ik zou naar kloosters stappen met de vraag of ik langs mocht komen met mensen die misschien niets met de rk kerk of het geloof hadden, maar die wel zoekers naar waarheid zijn. Zo ben ik begonnen aan een wonderlijke wandeling. Vanaf 2004 helpen tal van vrijwilligers mij met het geven van een gezicht aan de kloosterwandeling. Het is heel eenvoudig. Wie enkele dagen onderweg is, heeft een gastadres nodig. Kloosters zijn bijzondere gasthuizen aan de weg. We gebruiken een klooster niet zomaar om te slapen en te eten, het gaat ons om de vraag waarom een kloosterling volhoudt en welke antwoorden hij heeft op de somberheden van het leven. Daarnaast ontmoeten we andere mensen die ook op zoek zijn. We lopen enkele dagen met elkaar op. Daardoor wordt de kloosterwandeling meer dan een individueel avontuur.

Stiltewandeling Bij een aantal kloosterwandelingen wordt een vroege stiltewandeling georganiseerd. In de zomer wandelen we altijd de zon tegemoet, in de herfst en in het voorjaar hebben we een zaklantaarn bij ons. Tijdens deze wandelingen van ca 1 uur praten we niet; we ervaren het landschap en de natuur op een andere wijze.

Klik hier voor een uitgebreide berschrijving van de verschillende type wandelingen bij De Wandelmaat.

"Zolang er nog ergens iemand bestaat
met wie ik als mens kan spreken
vind ik ook wel eens de stilte
midden op straat
een stilte, die niemand kan breken."
(Guillaume van der Graft)
Terug naar boven

De Wandelmaten

Tijdens de tochten lopen we in groepen van 5 tot 12, soms 15 mensen. Het aanbod van De Wandelmaat is heel geschikt voor mensen die weten wat het is om op ontspannen wijze met een dagrugzakje zo'n vijftien kilometer per dag te lopen, in het buitenland vrijwel altijd in bergachtig gebied. Wanneer wij in kloosters te gast zijn, wordt van ons verwacht dat wij met de bewo(o)n(st)ers meeleven en ons naar vermogen aan hun ritme aanpassen. Meestal blijkt dat het voor enkele dagen meeleven van dit ritme de innerlijke rust en stilte vergroot. Zo ontstaat de mogelijkheid iets hiervan mee naar huis te nemen en het 'onthaasten' daadwerkelijk in praktijk te brengen.

"Deze reis is niet een prestatie
iets om trots op te zijn
om over op te kunnen scheppen,
het is iets dat moest
dat niet anders kon dan zo."
(mw. ds. Boon, Noordwolde)

Voor informatie kunt u contact opnemen met De Wandelmaat.
Terug naar boven